Ingrid (62) mocht op haar 8e nog maar 1 broodje tussen de middag, want ze was te zwaar. Vervolgens heeft ze 40 jaar gedieet en kon ze niet meer genieten van iets lekkers zonder schuldgevoel.
Aafke (48) kreeg als kind alleen maar gezonde tussendoortjes en is nu de hele dag bezig met eetkeuzes maken, bedenken hoe ze af gaat vallen, eetregels opstellen en zichzelf afstraffen.
Emma (20) ging op haar 9e Sonja Bakkeren met haar moeder. Nu heeft ze regelmatig eetbuien, eet ze vol door haar verzadigingsgevoel heen en heeft ze eten nodig voor het ‘geluksgevoel’.
Dit zijn mijn cliënten.
Vroeger als kind bleek dat ze niet goed genoeg waren, zoals ze waren.
Want ze waren te zwaar. Ze vielen niet binnen de richtlijnen van het gewicht. Ze moesten afvallen.
En die overtuiging, dat je niet goed genoeg bent zoals je bent, is zo ontzettend hardnekkig. Dat zit diep, heel diep.
Daarom wil ik pleiten voor een andere aanpak, bij kinderen die qua gewicht niet binnen de richtlijnen vallen:
Laat het kind er asjeblieft buiten. Laat je informeren over gezonde voeding en beweging, als ouder, maar ga asjeblieft nooit tegen je kind zeggen dat hij/zij af moet vallen of bepaalde voedingsmiddelen niet meer mag.
Geef het goede voorbeeld. Laat zien dat je voor jezelf kunt zorgen, vanuit een positieve onderbouwing; omdat je ’t waard bent om goed voor te zorgen. Besteed aandacht aan kokkerellen, ga naar buiten, experimenteer met eten.
Leer ze hun honger- en verzadigingsgevoel herkennen én bewaken.
En laat ze vooral goed zijn zoals ze zijn. Oordeel niet over hun lichaam, of over anderen.
Voed hun zelfwaardering. Iedereen is goed zoals ie is.
Anders gaan onze (klein)kinderen een leven tegemoet met een verstoorde relatie met eten, hun lichaam en zichzelf. Een leven vol diëten, eetregels en oordelen.
Dat gunnen we ze niet, toch?
