Vol bewondering kijk ik naar mijn zoon. Hij heeft een Donald Duck scheurkalender gekregen en krijgt het voor elkaar om trouw elke dag het verhaaltje te lezen. Al een maand lang. Zonder aanmoediging of morren.
Ik wou dat dat mij lukte. Zonder smoesjes of redenen gewoon doen wat ik eigenlijk zou willen. Vaker mediteren. Meer bewegen.
Maar ik heb last van mijn kritische brein. Je weet wel, dat stemmetje in je hoofd dat je laat afleiden van de dingen die je eigenlijk zou willen doen.
‘Geen tijd voor, hup, deze werktaak moet eerst af!’
‘Morgen kan je ’t wel doen, nu moet je eerst dit doen.’
Gelukkig ben ik mentale fitheidtrainer. Maar ik blijf een mens 😉.
Ik heb afgelopen jaren mijn opmerkzaamheid getraind, waardoor de eerste stap naar gedragsverandering al is bereikt: ik heb dóór dat dit gebeurt. Bewustwording; check.
De volgende stap is accepteren dat mijn kritische brein (ze heet Kritische Cato) in m’n oor zit te fluisteren en dat ik dat stemmetje vooral niet BEN. Ik hoor ‘m. Ik zie ‘m. En nu weer even aan de kant, want wat is ook alweer voor mij belangrijk?
Ja, precies. Liefde. Vrijheid. Rust. Mijn zelfgekozen waarden en ik heb elke dag de kans om me met één van mijn waarden te verbinden.
Vandaag kies ik ervoor om even een kwartier naar een meditatie te luisteren, voordat ik m’n jongens uit school haal. Even op de bank liggen, even relaxen en vol frisse energie naar buiten.
Hoe zit het met jouw kritische brein? Hoe ga je hem/haar noemen?
Het zou fantastisch zijn als je je, in het moment, realiseert dat daar dat stemmetje weer is, dat jij dat stemmetje niet BENT en dat je kan kiezen om hem/haar te laten kakelen, om vervolgens te doen wat voor jou belangrijk is. Hoe fijn zou dat zijn? Just give it a try.
