“Als ik die maagverkleining doe, dan ben ik er maar vanaf en ben je slank en zit je beter in je vel.”
Ik werd geappt door een oud-cliënt; zij was naar een bijeenkomst geweest over een maagverkleining en aan de ene kant wilde ze dat graag, maar aan de andere kant denkt ze: “Je bent niet ziek, je bent fit en kan dit echt zelf.”
Vroeger lag er bij opa en oma voor iedereen 4 dropjes klaar en voor haar 2. Met Pasen kreeg iedereen een grote paashaas en zij een klein paasei.
Haar huwelijk loopt niet altijd lekker, ze heeft een puberzoon, heeft in het verleden antidepressiva geslikt, EMDR gehad en 100 diëten gevolgd. Allemaal dingen om rekening mee te houden.
Een paar weken geleden zat ze er nog lekker in en kon ze de wereld aan en nu kost het haar teveel moeite om op het ‘rechte spoor’ te komen en haar (eet)gedrag onder controle te houden.
Wat is wijsheid?
Ten eerste: wat ben ik blij dat ze me appt, zodat we even kunnen sparren. Zou zo’n maagverkleining bijsturen of wegzakken zijn?
Ik stel voor om af te spreken. Tijdens dit gesprek stel ik vooral vragen en ben ik benieuwd wat er allemaal bij haar gebeurt.
- Ik heb geen oordeel of mening over dit bericht, of over haar gedachten.
- Ik ga niet adviseren wat te doen.
Ik begrijp dat ze wordt getriggerd door de dieetcultuur waarin we leven, die gefocust is op dikke mensen die moeten afvallen. Als dik persoon ben je minder waard in onze samenleving en dat vind ik zo ontzettend oneerlijk.
Ze is niet de eerste die ik spreek, die geen patatje in het openbaar durft te eten…
NB: We zijn nu weer met elkaar in gesprek en door de focus weer te hebben op het mentale fitheidstuk en weer even samen te sparren, ziet ze alles alweer veel positiever. Ze sport meer (niet omdat het moet, maar omdat ze daar blij van wordt), ze laat dingen waar ze invloed op heeft sneller los en vervalt minder in het emotie-eten.
