Vroeger vond ik regen verschrikkelijk. Dan hield ik de buienradar scherp in de gaten en zodra er ook maar 1 druppeltje gepland stond, ging ik niet naar buiten. Of ik dacht de hele tijd, als ik toch ergens heen ging: ‘Het gaat straks regenen, irritant, dus hup, opschieten.’
Dit gaf me een gevoel van stress, een opgejaagd gevoel. En het beperkte me eigenlijk in m’n vrijheid; dan ging ik iets niet doen, zoals hardlopen, wat ik eigenlijk wel van plan was, maar omdat het zou gaan regenen, ging ik niet. En als dan later bleek dat het toch niét regende (of totaal niet zo hard zoals voorspeld), baalde ik. Dan was ik geïrriteerd op de radar 😉, die kreeg de schuld.
Ik baalde ook van het feit dat ik niet had hardgelopen, want het plan ‘Ach, dan doe ik dat toch een andere keer’, kwam er natuurlijk niet van.
Nu zie ik dat dit een teken was van niet-mentale fitheid ;-). Handelen vanuit angst en verstrikt raken in een niet helpende gedachte.
De eventuele regen is een negatief ding en onbewust dreef ik helemaal weg van de dingen die voor mij belangrijk zijn: vrijheid, plezier en goed voor mezelf zorgen door o,a, te bewegen.
Tegenwoordig gaat dat heel anders: Ik kijk nooit meer naar een weerradar, neem me voor te gaan rennen, ga dat ook doen en doe m’n capuchon op als blijkt dat het regent, heb plezier met m’n hardloopmaatje en stap na afloop tevreden onder een warme douche. Nat of niet, het doet me echt niks meer.
Het kost me geen moeite, want ik doe dit uit liefde, uit vertrouwen. Ik laat me niet van m’n plan brengen door een gedachte of beer op de weg die mijn kritische brein produceert. Ik ga gewoon en gedraag me als de versie van mezelf die ik graag zou willen zijn; ik handel naar wat voor mij belangrijk is.
Hoe zit dat met jou? Hoe vaak laat jij je weerhouden door jouw gedachten?
En heb je weleens nagedacht over wat voor jou belangrijk is, dus wat jouw waarden zijn? Als het antwoord ‘nee’ is, stuur me dan even een berichtje, dan heb ik wat voor je.
